sad whisper on the black world

گاهی وقت ها , مجبوری از عزیز ترین عزیز هات بگذری و هیچی نگی .دلت پر بزنه و همه ی احساستو پنهان کنی . شاید برای اینکه باید این راهو تنها بری . تا آخرش وایسی . آخه تو مردی .

و مرد بودن سخته . گریه نکردن سخته . اما مجبوری . می دونی که باید این سختی ها رو تحمل کنی آخه دلت می خواد خوشبختی رو به بقیه هدیه کنی. نه خودخواهیو که همه چیو واسه خودت بخوای. و می دونی که این بهترین راه خوشیختیه.

از عزیز ترین ها گذشتن فقط از آدمی بر می آد که خیلی محکم باشه و اونو باید به تمام گریه ها و ناراحتی ها خرید . آخه آدم نباید کسی رو برای خودش دوست داشته باشه . وقتی می دونی ادامه ی این راه به ضرره  پس همشو بهتره خودت بکشی .

گریه نکردن روبروی کسی که همیشه گریه هاتو پیش اون می کردی یه بدبختیه. فقط کاش بفهمه که از قصد گریه نمی کنی نه این که سنگ شدی. و بفهمه …

و شاید الان هم برای اون گریه کنی فقط اون ندونه کی و کجا…..

…….