امشب که از خرید برگشتم با یه خانم نازنین ۵۰ ساله - که شاید اسمشو دوست نداشته باشه بگم - داشتم بیشتر از نگاه کردن به مغازه ها به آدمایی که میان و میرن نگاه می کردم . آدمایی که با لباس های جور و واجور و هزار رنگ آرایش و ناز و کرشمه و ژست راه می رن و فکر می کنن خیلی باحالن . احساس می کردم که نفر بغل دستیم حواسش به چیزایی که من می گم نیست و داره مغاره هارو میبینه . امشب که نشستیم به صحبت فهمیدم اونم خیلی تو فاز بقیه نیست و یکمکی شبیه منه . کمی در باب تفاوتهای آدما صحبت کردیم و تجربیات زندگی .
این که چرا من با آدمای بزرگتر از خودم - اونم نه آدمای ۳۰ - ۴۰ ساله که بالاتر - حال می کنم رو خودم هم متوجه نمی شم. یه جورایی خیلی نو نقطه حساسی هستم الان . دارم سعی می کنم مثل همسن و سالهام رفتار کنم و فکر کنم تا حدودی هم موفق بودم اما ذات رو که نمی شه عوض کرد. هرچند هرمونها و انرژی جوونی آدم رو می کشه به سمتی اما روحیات من مقابله می کنه و سعی می کنه همه چیز رو ریلکس و آروم سپری کنه
سرمای بدی خوردم . درست تو گیر و واگیر امتحانای میان ترم . تو تختم دراز کیشیدم و منتظر یه اتفاق خوب . که داره رخ میده . همین الان
دوباره شاید شروع کردم به نوشتن در اینجا - اتفاقاتی که افتاده و زمانی که برای پیدا کردن خودم گذاشتم دلیلی بود که تقریبا اینجارو ول کنم - شاید دیگه آدم ۶ ماه پیش نباشم - شاید - دیگه مرزی رو رد کردم که برگشتی توش نیست . خیلی امیدوارم که داره همه چیز بهتر می شه و من آدم بهتری میشم -
————————-
می خوام بمیرم . کسی هست کمکم کنه ؟!!! بسه دیگه همه چیز
در اين شب سفيد که سفيدی اش چشم را می زند
و در پشت آخرين درختان به جا مانده از روز شوم درخت کاری
که حائلی بود ميان من و دشت
تنهايی عجيبی مرا فرا ميگيرد
انگار آخرين سلاح من , چشمانم نيز
تسخير اين سفيدی وحشت زده شده اند
و اين طور است که من بی سلاح مانده ام در مقابل اين دنيای بی شرم
تاها
- در همه ادوار , و در لوای انواع حکومت ها , بالاترین کار روح این است که خود را نثار کند تا خود را بجوید , خود را فنا کند تا خود را بازیابد. انسان چیزی بجز آنچه می دهد ندارد. - نان و شراب
نان و شراب کتاب واقعا زیباییه . یه جورایی داستان جامعه ی ایرانیم هست . داستان انقلاب هایی که منحرف می شوند و دیکتاتور هایی که حکومت می کنند و مردمی که جز قبول واقعیت موجود کاری نمی کنند. فضای انسانی داستانی که نویسنده خلق کرده ستودنیه . نثر ساده و کوبنده ای که از همون صفحات اول شما رو با خودش تا انتها همراه می کنه .
از اینیاتسیو سیلونه در ویکی پدیا بخوانید .
درباره نان و شراب .
